Beste lezer,
allereerst acht ik het nodig om u ervan te verzekeren dat ik echt blij ben als u dit leest. Ik doe daar niet knullig over, ik schrijf niet enkel om enkel mijzelf een plezier te doen of dergelijke meer. Het is ook geen uitlaatklep, er zijn immers betere manieren zijn om ervaringen, indrukken of gevoelens te ventileren dan op het internet. Bref, mag en kan hoor, maar voor mij is het daarvoor geen ideaal medium. ‘De soep en de patatten’, weetjewel.
Voor diegenen die me nog niet kennen: ik heb ooit een diploma behaald. Meerbepaald als regent (of leraar secundair onderwijs, groep 1 – denk ik) voor de vakken Nederlands, Informatica en Technologische Opvoeding. Niet dat ik daar misplaatst fier over ben, want dat zou een beetje raar zijn. Ik geef immers toe dat je geen taalkundige hoeft te zijn om door te hebben dat ik eerder uit het Gentse dan uit ‘de Limburg’ afkomstig ben. Leerkracht Nederlands ben ik in de praktijk echter niet, want dan zou ik wellicht een slecht voorbeeld zijn. Ik vind dat een zichzelf respecterende leerkracht Nederlands wel mag opletten met de uitspraak van alledag. Practice what you preach, vind ik een leuk adagium in het leven.
Maar!
Ik bemerk een trend, die ik stilaan zorgelijk vind. Ja, mijn excuses, ik trek het boetekleed der wijzende vinger aan…
Meer en meer lees ik blogs, overigens zeer onderhoudend en interessant geschreven, waar een soort taal wordt gehanteerd die wel heel erg op spreektaal lijkt. De ‘ge’s, ‘enal’s, ‘aniehoew’s, ‘efkes’ zijn tegenwoordig legio. Dat vind ik jammer, jawel. Blijkbaar is het bon ton om dat schaamteloos te gebruiken, onder het mom van ‘zo ben ik nu eenmaal’. Is dan nu de blogtaal officieel in voegen, na de sms-taal? Ieder doet maar, uiteraard.
‘Man, lees het dan niet’, zou je denken. En inderdaad, ik bemerk bij mezelf dat ik steeds minder en minder blogs graag (meestal wordt hier ‘gaarne’ gebruikt) lees, en dat is zo jammer, want zo kom je nog eens iets te weten, of krijg je een interessante mening te lezen.
Mocht u zich aangesproken voelen, geen paniek, het is niet persoonlijk. Het is me simpelweg lang gelukt om het er niet over te hebben, maar dat raaskallend stukje leerkracht Nederlands zit nog ergens in me, zo blijkt.
Aldus, tot genoegen voor de volgende aflevering. Misschien in het Latijn, in het slechtste geval.
Tim.